تبلیغات
ضامن آهو
سه شنبه 17 خرداد 1390

لقبهای حضرت رضا

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    

ائمه‏ی اطهار صلوات الله علیهم اجمعین اغلب غیر از اسم و کنیه چندین لقب داشته‏اند و هر یک از این لقبها مبین بعضی از صفات و خصال پسندیده آن بزرگواران بوده است. در عرب و ملتهای مسلمان رسم بوده است که هر کسی اسم و کنیه و لقب داشته باشد و از روی آنها ارزش وجودی و میزان معلومات و شخصیت اجتماعی و خانواده یا حسب و نسب و حتی کار و پیشه او شناخته شود. در کشورهای روما که زبانشان از لاتین مشتق می‏شود اسمها مفصل و مرکب بوده است و در بعضی جاها مثل آلمان و اسپانیا کسانی بوده‏اند که اسمشان از چندین کلمه ترکیب می‏شده است. نام‏گذاری مثل سایر شؤون اجتماعی و زندگی تطور پیدا کرده است ولی به طور کلی غیر از عربها که اسمهای ساده داشته‏اند سایر اقوام به تقلید از یونانیها و رومیها به اسمهای مرکب علاقه داشته‏اند، حتی در قرون وسطی که وضع آن خیلی روشن نیست اسمهای ترکیبی و لقب متداول بوده و معمولا غیر از اسم کوچک اسم خانواده و لقب رواج داشته است (لاروس - بزرگ فرانسه جلد پنجم: اسم و پرنوم). قراینی هست که می‏رساند در یران باستان اسمهای مرکب و خانواده متداول بوده است از جمله زردشت در گاتها خود را زرتشتر سپیتمه یا سپتمه (مزدیسنا ص 63) می‏نامد که کلمه‏ی اول مرکب از زرت و اشترا به معنی دارنده‏ی شتر زرد یا خشمگین یا پیر و کلمه‏ی دوم نام خانواده زردشت است و معنی خاندان یا نژاد سفید می‏دهد (گاتها - تالیف و ترجمه‏ی پورداود چاپ بمبئی ص 23 - مزدیسنا ص 63). اسم کورش شهریار بزرگ ایران قدیم نیز با القاب و عناوینی چون سپهبد و غیلمی (شاید عیلامی) ذکر شده است. 

(روایت ابن‏خلدون به نقل بانو بیانی در مجله‏ی یغما شماره‏ی 6 سال 21 ص 310). در کشورهای اسلامی و عربی اسم را معمولا پدر و مادر می‏گذاشتند و به تناسب استعداد معنوی و میران اعتقاد مذهبی و شخصیت خانواده‏ی خود یکی از اسمهای معروف و با سابقه را که محترم و مقدس بوده است انتخاب می‏کرده‏اند. 

اغلب اسم پدربزرگ یا جد و یکی از نیاکان به فرزند داده می‏شد و بدین وسیله نام گذشتگان باقی می‏ماند. اسم مبارک امام هشتم (ع) علی، از جد بزرگوارش حضرت امیرالمؤمنین (ع) و از اسم الهی مشتق است و «دلالت بر علوشان و امتیاز از همگان» دارد (جنات الخلود) گاهی اسم پدر را به اسم پسر اضافه می‏کردند و اسم مرکبی یا ترکیب مزجی که در اصطلاح ادبی به آن «اضافه‏ی بنوت» می‏گویند می‏ساختند و کسره‏ی اضافه را به عنوان اضافه‏ی مقطوع الحرکه حذف می‏کردند مثلا محمد زکریای رازی دانشمند معروف ایرانی اسم پدرش زکریا بوده است: محمد بن زکریا، یا ابوعلی سینا در حقیقت پورسینا است. این شکل نام‏گذاری با اندک اختلافی هنوز در بعضی از نقاط ایران متداول است و در دههای خراسان و کوه پایه‏های اطراف مشهد مثل نغندر و شاندیز اضافه‏ی بنوت را با کسره‏ی اضافه به کار می‏برند مثلا وقتی می‏گویند حسن حبیب منظور حسن پسر حبیب است.


ادامه مطلب

سه شنبه 17 خرداد 1390

طلوع امام رضا در خراسان

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    

موضوع این مقاله مسافرت حضرت رضا به خراسان است. بنابراین با توجه به این که همواره برگهای زرین زندگی درخشان آن حضرت زیب اوراق تاریخ کهن سال ایران و جهان اسلام خواهد بود درباره معجزات و کرامات عدیده‏ای که از آن حضرت بمنصه ظهور رسیده و مباحثات و احتجاجات ایشان با بزرگان مذاهب و فرق مختلف که تفسیر آنها در کتب مربوط و تواریخ مندرج است بحثی نداریم و خوانندگان علاقه‏مند می‏توانند به کتابهایی که در این باره نوشته شده است مراجعه فرمایند

به استناد تاریخ گزیده و مجمل فصیحی (به تصحیح استاد فرخ) می‏دانیم که هارون الرشید خلیفه عباسی در سنه‏ی 193 هجری در طوس درگذشت و در دار حمید بن قحطبه مدفون شد. پس از مرگ هارون بین دو پسرش محمد امین و ابوجعفر مأمون بر سر خلافت نزاع افتاد. مأمون که مادرش ایرانی و مراجل نام بود در خراسان حکومت می‏کرد و مورد توجه ایرانیان بود و وزیرش فضل بن سهل سرخسی نیز او را تقویت می‏کرد و به خصومت با امین برمی‏انگیخت. بالاخره مأمون با کمک سردار بزرگ ایرانی خود طاهر بن حسین بن مصعب ملقب به ذوالیمینین در حدود ری سپاهیان امین را که سردار آنها علی بن عیسی بن ماهان بود شکست داد و امین هم کشته شد و مأمون در سال 198 هجری بدون رقیب ماند و بر مسند خلافت نشست. 

در آن زمان در سرزمین پهناور و آباد خراسان: طوس و طابران و نوقان و سناباد و شهرهای دیگری از قبیل نیشابور، و سرخس و مرو حائز اهمیت بودند و با آنکه مرکز خلافت عباسی در بغداد بود مأمون مقر خلافت خود را در مرو قرار داده بود و بییشتر در آن جا می‏نشست. در زمان حکومت مأمون در گوشه و کنار قلمرو و خلافت بتدریج شورش و هرج و مرج بظهور پیوست. چنانکه در تواریخ نوشته‏اند در آغاز خلافت مأمون در عربستان شورشهائی از طرف علویان و زیدی‏ها روی داد. زید بن موسی الکاظم معروف به زید النار به همراهی برادرش ابوالسرایا در ناحیه‏ی انبار و بصره طغیان کردند همچنین در بغداد مرکز خلافت عباسی مردم به مخالفت با حسن بن سهل و اعتراض با رفتاری که نسبت به هرثمه شده بود شورش کردند و طرفدار خلافت منصور بن مهدی بودند. در شهر کوفه هم یکی از علویان به نام ابن طباطبا شورش کرد و در شهر مقدس مکه هم علوی دیگری از نسل علی افطس پیدا شد ولی هیچ یک از این قیامها به نتیجه نرسید و مأمون که در خراسان بود به کمک سرداران و طرفداران ایراین خود تمام این غائله‏ها را رفع کرد. 


ادامه مطلب

یکشنبه 21 شهریور 1389

رفتار امام رضا با مردم

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :سیره اخلاقی امام رضا ،

امامان با مردم نشست و برخاست داشتند و در تعاملات اجتماعی به نیکوترین صورت با آنان برخورد می‌نمودند. این سیره چنان نیکو بود که با الگو قرار دادن آنان ما می‌توانیم روش صحیح برخورد اسلامی با افراد گوناگون را بیاموزیم. 

با بررسی آِیات در می‌یابیم برخورد با انسان‌های مختلف باید هماهنگ و متناسب با روحیه آنها باشد خداوند عزوجل در قرآن فرموده است: 

"محمد رسول الله والذین معه اشداء علی الکفار رحماء بینهم"؛ محمد فرستاده خداست و کسانی که با او هستند در برابر کفار سخت و شدید و در میان خود مهربانند. 

در آیه دیگری چنین فرموده: 

"یا ایها النبی جاهد الکفار و المنافقین و اغلظ علیهم"؛ ای پیامبر با کافران و مجاهدان جهاد کن و بر آنها سخت بگیر. 

از این آیات چنین نتیجه‌گیری می‌شود که برخورد قرآن و اسلام با انسان‌های مختلف فرق می‌کند. در بعضی جاها دستور به برخورد نیک و پر محبت می‌دهد، «با مردم سخن نیک بگویید» و در جای دیگر دستور به برخورد میانه می‌دهد: «محمد فرستاده خداست و کسانی که با او هستند در برابر کفار سرسخت و شدید و در میان خود مهربانند.»

امام رضا علیه السلام به عنوان اسوه کانون مهر و عاطفه نسبت به بندگان خدا بود. در زیارت آمده است: السلام علی الامام الرئوف؛ (سلام بر امام و پیشوای با رافت و مهربان) این لقبی است که از طرف خداوند به ایشان داده شده است. ایشان بیشترین محبت و مهربانی را نسبت به مردم و اهل خانه و خدمت گزارانشان داشتند. در روزی که ایشان مسموم شدند و در آن روز به شهادت رسیدند بعد از این که نماز ظهر را خواندند به فردی که نزدیکشان بود فرمودند: مردم (منظور اهل خانواده کارکنان و خدمتگزارانشان بودند) غذا خورده‌اند؟ آن فرد جواب داد: آقای من در چنین وضعیتی کسی می‌تواند غذا بخورد؟ در این لحظه که امام علیه السلام متوجه می‌شوند کسی غذا نخورده، می‌نشینند و دستور آوردن سفره‌ای را می‌دهند همه را سر سفره دعوت می‌کنند و آنها را یکی یکی مورد محبت قرار می‌دهند.

ایشان در جایی که مربوط به شخص خودشان بود بزرگ ترین گذشت‌ها، عالی‌ترین ایثارها و بیشترین محبت را نسبت به دیگران داشتند. رفتار عملی امام رضا علیه السلام نشانه انسانی کامل و نمونه است که هیچ علاقه‌ای به دنیا و ظواهر آن ندارد. 

اگر فردی حتی کوچک‌ترین خدمتی برای امام رضا علیه السلام انجام می‌داد، ایشان نهایت تشکر و قدردانی را به جا می‌آوردند و حتما خدمت آن فرد را جبران می‌نمودند. آن حضرت به مستضعفان و گرفتاران توجه خاصی می‌کردند، اگر آنها گرفتاری و ناراحتی داشتند، سعی می‌کردند مشکل آنان را حل کنند. زیاد بودند افرادی که در سایه یاری رسانی‌های امام علیه السلام به خیری دست یافتند.

"نوشته طاهره بهره مند"


یکشنبه 21 شهریور 1389

رفتار امام رضا با خانواده

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :سیره اخلاقی امام رضا ،

سراسر مدت سی و پنج سال امامت امام موسی کاظم علیه السلام با حوادث و فراز و نشیب‌های سیاسی آمیخته بود. بیشتر زندگانی ایشان در زندان‌های هارون الرشید سپری شد. امام رضا علیه السلام در تمامی مدتی که امام کاظم علیه السلام زندانی بودند دستیار و پشتوانه استوار پدر در حوادث سیاسی فرهنگی بودند. شریک غم‌ها و رنج‌های پدرشان بودند هرگز در برابر قدرت‌طلبان هوس باز، خودشان را تسلیم نکردند. ایشان راه پدر را ادامه دادند و مردم را به شدت از یاری رساندن و کمک به خلفای طاغوتی دور می‌کردند. چون امام کاظم علیه السلام بیشتر عمر شریف‌شان در زندان‌ها سپری شد، امام رضا علیه‌السلام به عنوان فرزند ارشد مسئول نگهداری خانواده ایشان بودند، ایشان در این مدت طوری از خانواده‌شان مراقبت کردند، که اجازه ندادند کسی به آنها بی‌احترامی کند، نهایت احترام را به آنها می‌گذاشتند و خطرات دشمنان را از آنان دور می‌کردند. 

علاقه حضرت به خانواده‌شان در محبتی که به امام جواد علیه السلام داشتند نیز قابل ملاحظه است. قبل از تولد امام جواد علیه السلام فردی به امام رضا علیه السلام می‌گوید شما کودکان را دوست دارید پس از خداوند بخواهید که پسری به شما عطا کند. حضرت فرمودند: خداوند پسری به من خواهد داد که وارث من می‌شود هنگامی که اباجعفر علیه السلام متولد شدند، حضرت در طول شب گهواره ایشان را حرکت می‌دادند و با او بازی می‌کردند. امام فرزندشان را آن قدر دوست می‌داشتند که شب را نمی‌خوابیدند و گهواره امام جواد علیه السلام را حرکت می‌دادند. به ایشان عرض شد آیا مردم با پسرانشان چنین رفتار می‌کنند؟ حضرت فرمودند: این پسر مانند عامه مردم نیست به دنیا آمدن و رشد نمودن او مانند ولادت پدران پاکش است.

رفتار امام با فرزندشان امام جواد علیه السلام آن قدر محبت آمیز و توام با احترام بود که ایشان را به نام صدا نمی‌زدند بلکه بیشتر با کنیه مورد خطاب قرارش می‌دادند. به عنوان مثال می‌فرمودند: «ابوجعفر برای من نوشته است و من برای ابوجعفر نوشتم.»[2]  به این ترتیب می‌خواست ایشان را احترام و تمجید کنند. 

نمونه دیگر علاقه و وابستگی امام رضا علیه السلام، محبتی بود که به حضرت معصومه علیه السلام داشتند.

"نوشته طاهره بهره مند"


یکشنبه 21 شهریور 1389

صبر و مقاومت

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :سیره اخلاقی امام رضا ،

یکی از اصول مشترک در زندگانی امامان که همواره در زندگی آنها مشاهده گردیده صبر و مقاومت است. این بزرگواران الگوی بزرگ صبر و قهرمان مقاومت بودند. 

در بررسی زندگی امام رضا علیه السلام می‌بینیم که ایشان نیز همچون دیگر امامان نمونه کامل این صفت اخلاقی بودند. شاید بتوان از موقعیت‌های دشواری که ایشان با آن رو به رو شدند زمانی که مأمون این بزرگوار را به خراسان دعوت کرد نام برد. 

ایشان برای وداع خانه خدا به مکه رفتند لحظه جدایی آن حضرت از فرزندش ابی جعفر محمد بن علی جواد (علیه السلام) بود که ایشان با دلی استوار و مطمئن به قضا و قدر الهی این مصیبت را تحمل کردند شکیبایی و بردباری آن حضرت در دوره خلافت مامون در برابر سیاست‌های مرموز و پشت پرده او به ویژه جریان ولایتعهدی درجه صبر و تحمل آن حضرت را برای ما آشکار می‌کند.

امام رضا علیه السلام در دوران زندگی‌شان و زندانی بودن پدر بزرگوارشان مکرر سعه صدر از خود نشان می‌دادند و مراقب اهل و عیال پدر ارجمندشان بودند. ایشان اهل حلم و شکیبایی بودند. در برابر افرادی که با ایشان ستیزه و نزاع داشتند حلم و صبر می‌ورزیدند. در برابر دهن کجی‌های دیگران سعی می‌کردند سکوت کنند. افرادی بودند که نسبت به ایشان بی‌احترامی می‌کردند. اما این بزرگوار در برابر آنها خاموشی را انتخاب می‌کردند.

"نوشته طاهره بهره مند"


یکشنبه 21 شهریور 1389

سخاوت

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :سیره اخلاقی امام رضا ،

از اصول اخلاقی که در زندگی همه‌ی امامان فراوان دیده شده است جود و سخاوت است. سخاوت در مقابل بخل قرار دارد، یعنی انسان از امکانات مادی و معنوی که در اختیارش وجود دارد فقط خودش استفاده نکند بلکه با بخشش به دیگران قسمتی از مشکلات آنها را حل کند و دیگران را از نعمت‌هایی که خداوند به او داده، چه نعمت مادی و چه نعمت‌های معنوی مانند علم برخوردار کند.

سخاوت از «سخاء» گرفته شده است و «سخا النار و یسخوها»، یعنی این که اگر خاکستر آتش را از آتش پاک کنیم، بهتر می‌سوزد و روشنایی‌اش بیشتر می‌شود، بنابراین تعریف سخاوت که از همین ریشه است موجب روشنایی و گرم کردن کانون خانواده‌های بینوایان می‌شود.

شاید بهترین تعریف درباره سخاوت بیان امام رضا علیه السلام باشد که فرمودند: 

«السخی یاکل من طعام الناس لیاکلوا من طعامه و البخیل لایاکل من طعام الناس لئلا یاکلوا من طعامه»؛ انسان سخاوتمند از غذای دیگران می‌خورد تا از غذای او بخورند، ولی انسان بخیل از غذای دیگران نمی‌خورد تا از غذای او نخورند.»

 در بررسی سیره امام رضا علیه السلام ویژگی بذل و بخشش بسیار به چشم می‌خورد. ایشان بسیار صدقه پنهانی می‌دادند و اموال خویش را بین نیازمندان تقسیم می‌نمودند. روایت شده که ایشان یک سال تمام ثروت خود را در روز عرفه بین نیازمندان تقسیم کردند. فردی به ایشان گفت: این گونه بخشش، ضرر است. حضرت فرمودند: این گونه بخشش ضرر و زیان نیست بلکه غنیمت است، هرگز چیزی را که به وسیله آن طلب اجر و کرامت می‌کنید، غرامت و ضرر به شما نیاور.


ادامه مطلب

یکشنبه 21 شهریور 1389

عبادت

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :سیره اخلاقی امام رضا ،

عبادت، فروتنی در مقابل خداوند است. انسان کامل به هر اندازه به خدا نزدیک‌تر باشد به همان اندازه خشوع و بندگی‌اش در مقابل خدا بیشتر می‌گردد، چنین کسانی هدفشان در عبادت فقط سپاس نعمت‌های خداوند و نظرشان به قرب پیشگاه ابدیت می‌باشد این بزرگترین امتیازات مردان الهی در ارتباط با خداست، محور اصلی زندگی آنها خدای تعالی و عشق به خداست، شدت توجه به خدا موجب شده بود که آنها لحظه‌ای از حق غافل نشوند‌، به طوری که اگر گاهی حالت غفلت در خواب یا بیداری به آنها دست می‌داد آن را برای خود گناه به حساب می‌آوردند.

به همین دلیل همواره آنان را می‌بینیم که در وادی شکر الهی اظهار عجز می‌کنند و با این همه از خوف الهی لابه می‌کنند و این نشان دهنده تواضع و فروتنی آنها در مقابل ذات احدیت است. 

پرهیزگاری و تقوای امام رضا علیه السلام طوری بود که نه تنها مردم، بلکه دشمنان نیز به آن اعتراف می‌کردند، ایشان همه فکر و اندیشه‌شان، حفظ دین خدا و اجرای وظایف الهی بود و نجات خود و مردم را در تقوا، پرهیزگاری و عبادت کردن می‌دانستند. چیزهایی که در دنیا وجود داشت، سبب نشد که ایشان از وظیفه خود دور بیفتد، ایشان به دنیا علاقه نداشتند و نسبت به آن بی‌رغبت بودند، زهد و عبادتشان بی‌نظیر بود، همیشه سعی داشتند مردم را به تقوا و عبادت و پرستش خداوند دعوت نمایند چنان که به برادرشان زید فرمودند: «ای زید از خدا بترس، آن چه که ما به آن رسیده‌ایم به وسیله همین تقواست هر کس که تقوا داشته باشد و خدا را مراقب خود نداند از ما نیست و ما از او نیستیم.»


ادامه مطلب

یکشنبه 21 شهریور 1389

ادب

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :سیره اخلاقی امام رضا ،

اخلاق، یکی از عناصر مهم شخصیت انسان است، و کاشف کیفیت ذات، و درون اوست. امام رضا علیه‌السلام به اخلاق عالی و ممتاز، آراسته بودند، و بدین سبب دوستی عام و خاص را، به خود جلب کردند، همچنین انسانیت آن حضرت، یگانه و بی‌مانند بود، و در حقیقت تجلی روح نبوت، و مصداق رسالتی بود که خود آن حضرت، یکی از نگهبانان و امانت‌داران و وارثان اسرار آن به شمار می‌رفت. از ابراهیم بن عباس صولی نقل شده، که گفته است: 

من ابوالحسن الرضا علیه السلام را هرگز ندیدم در سخن گفتن، با کسی درشتی کنند. 

من ابوالحسن الرضا علیه السلام را هرگز ندیدم سخن کسی را پیش از فراغ از آن، قطع کند. 

هرگز درخواست کسی را،که قادر به انجام دادن آن بود، رد نفرمودند. 

هرگز پاهای خود را، جلو همنشین، دراز نمی‌کردند. 

هرگز در برابر همنشین تکیه نمی‌کردند. 

هرگز او را ندیدم،که غلامان و بردگان خود را بد گویند. 

هرگز او را ندیدم، که آب دهان بیندازند. 

هرگز او را ندیدم، که قهقهه بزند، بلکه خنده‌اش تبسم بود. 


ادامه مطلب

یکشنبه 21 شهریور 1389

از کلمات حضرت رضا

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :زندگی امام رضا ،

1 - دوست هر کس عقل اوست و نادانی اش دشمن اوست. 

2 - اظهار دوستی با مردم نصف عقل است. 

3 - هر کسی که از نعمتی برخوردار است و بر او واجب است که در زندگی افراد خانواده خود گشایشی فراهم کند. 

4 - از حضرت رضا علیه‏السلام درباره توکل پرسیدند، فرمود: توکل این است که جز از خدا از دیگر کسی نترسی. 

5 - کمک تو به ناتوان بهتر از صدقه دادن است. 

6 - سزاوار است مردم در مورد افراد عائله‏ی خود تسهیلات لازم را فراهم نمایند و رفتار آنان طوری نباشد که اعضای خانواده آرزومند مرگ سرپرست خود باشند. 

7 - بکوشید اوقات شبانه روزتان به چهار بخش تقسیم شود: قسمتی مخصوص عبادت و راز و نیاز با پروردگار - ساعتی برای تأمین امور زندگی - بخشی خاص معاشرت با دوستان مورد اعتمادی که عیبهایتان را به شما باز گویند و در دوستی خالص باشند. ساعاتی را هم به استراحت و بهره‏مندی از تفریحات سالم و لذتهای مشروع بگذرانید؛ چه استفاده‏ی مطلوب از این قسمت شما را بر انجام دادن آن سه بخش دیگر توانایی خواهد بخشید. 

8 - در بر آوردن نیازمندیهای افراد با ایمان و شادمان ساختن و دفع و رفع ناگواریهایشان نهایت کوشش را به کار برید و بدانید که هیچ عملی نزد پروردگار متعال، بعد از انجام دادن فرائض و واجبات، بهتر از شادمان کردن افراد مؤمن نیست. 

9 - خیر و خوبی را نسبت به هر اهل و نااهلی روا دار؛ اگر کسی در خور و شایسته‏ی آن خوبی بود که بود، اگر نبود تو خود لایق و سزاوار آنی. 

10 - هیچ پرهیزگاریی مفیدتر از دوری کردن از محرمات چیزهای حرام و خودداری از آزار رساندن به افراد مؤمن نیست.

برگرفته از کتاب زندگی چهارده معصوم نوشته احمد احمدی بیرجندی



یکشنبه 21 شهریور 1389

محل دفن حضرت رضا

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :زندگی امام رضا ،

می‏دانیم که هارون الرشید پدر مأمون در سفری که آخر عمرش برای دفع شورشی از سوی مردم ستمدیده به خراسان آمد؛ بیمار شد و چندی بعد جان سپرد و در باغ حمید بن قحطبه به خاک سپرده شد. 

وقتی حضرت رضا (ع) با زهر جانگداز مأمون شهید گردید، دستور داد آن حضرت را در کنار پدرش هارون دفن کنند. در آن موقع باغ حمید در محلی به نام سناباد واقع بود که بعد از شهادت حضرت رضا علیه‏السلام به مشهدالرضا و بعدها به مشهد شهرت یافت. مدفن آن حضرت از همان آغاز دفن (در سال 203 هجری) محل ظهور فوضیات و برکات الهی و زیارتگاه شیعیان و مزار اهل اخلاص و ایمان گردید، و به تدریج به جایی رسید که جلال و شکوه آستان قدس، همه مظاهر دیگر را تحت الشعاع خود قرار داد.

برگرفته از کتاب زندگی چهارده معصوم نوشته احمد احمدی بیرجندی



یکشنبه 21 شهریور 1389

آخرین دسیسه و نیرنگها

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :زندگی امام رضا ،

عده‏ای که شیوه‏ی عادلانه و عالمانه‏ی حضرت رضا (ع) را در جهت زیان مادی خود می‏دیدند، دست به کار توطئه شدند تا هم حضرت رضا (ع) و هم مأمون و هم فضل بن سهل را از میان بردارند. 

ابتدا فضل بن سهل را در حمام معروف سرخس قطعه قطعه کردند. مأمون برای اینکه خود را بی‏تقصیر نشان دهد و تبرئه کند درصدد قتل حضرت رضا (ع) برآمد و آن امام بزرگوار را - که خود به خراسان دعوت کرده بود - مسموم و شهید کرد. 

شگفت این بود که مأمون و دستگاه خلافتش کوشش می‏کرد شهادت حضرت رضا (ع) را مرگ طبیعی جلوه دهد. از این پیشامد ناگوار اظهار تأسف بسیار می‏کرد و این امر هم به خاطر وحشتی بود که از طرفداران آن حضرت و خاندان علوی داشت.

برگرفته از کتاب زندگی چهارده معصوم نوشته احمد احمدی بیرجندی


یکشنبه 21 شهریور 1389

نتیجه‏ی انتقال خلافت و گرایش آن به علویان

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :زندگی امام رضا ،

حسودان و دنیاپرستانی که در گوشه و کنار امپراطوری اسلامی بودند و دستهاشان تا مرفق به خون بیگناهان رنگین بود و زندگانی اشرافی و اعیانی داشتند از این امر ناراضی شدند. اینها به خوبی می‏دانستند که حضرت رضا (ع) نمی‏تواند ظلم و ستم را یک لحظه تحمل کند. این علی (ع) فرزند همان علی (ع) است که دنیا و خلافت دنیا در نظرش ارزشی ندارد، و اگر حکومت را می‏پذیرد تنها به عنوان وسیله‏ای برای اجرای عدالت و احقاق حق و خدمت به اجتماع و مردم ستمدیده است و بس. 

بنابراین با چنین روش قاطع و انحراف ناپذیر نمی‏توانستند عاشقان زرق و برق دنیا و خفاش صفتان متملق چرب زبان را راضی نگهدارند. 

مأمون و وزیرش و اطرافیانش از همان آغاز، درصدد برآمدند قبول ولایت عهدی را از سوی حضرت رضا (ع) نقطه‏ی ضعفی جلوه دهند و به مردم بقبولانند که امام (ع) شیفته‏ی دنیا و مقام ظاهری دنیا شده است، هیهات! 

چقدر این شیوه‏ی تفکر از هدف عالی امام (ع) بدور است؟ 

باری، آفتاب حقیقت زیر ابر نمی‏ماند: سادگی و بی‏آلایشی رفتار و کردار علی بن موسی الرضا (ع) و علم و دانش وسیع و تقوای راستین آن حضرت، پرتو افشانی آغاز کرد، و به زودی همه و همه به حقانیت امام معصوم و وسعت دانش آن حضرت پی بردند. جلسات بحث و مناظره که در حضور مأمون و امثال یحیی بن اکثم فقیه بزرگ دربار و کسان دیگری که دم از علم و اطلاع می‏زدند؛ تشکیل می‏شد؛ آفتاب حقیقت ولایت و امامت را روشن کرد. همگان، حتی پیشوایان ادیان دیگر، به درجه‏ی دانش و بصیرت امام (ع) پی بردند و دانستند که در مقابل عالم آل محمد (ص) قدرت سخن گفتن و اظهار نظر دارند. این بود که چاره‏ای جز تعظیم و تسلیم در برابر امام (ع) نداشتند. به ناچار تلاش دشمن در این مورد نیز، نه تنها به نتیجه‏ای نرسید؛ بلکه نتیجه معکوس داد. 


ادامه مطلب

یکشنبه 21 شهریور 1389

چرا حضرت رضا به خراسان دعوت شدند؟

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :زندگی امام رضا ،

پس از آنکه امین شکست خورد و به قتل رسید، میدان برای خلافت و فرمانروایی مأمون - به کمک طرفداران ایرانی‏اش - آماده شد. در زمان هارون، مأمون که پس از امین برادرش، می‏بایست به خلافت برسد، والی خراسان شده بود. وقتی امین از میدان خلافت رانده شد و مأمون بر خلافت اسلامی تسلط پیدا کرد، و مرکز خلافت را از بغداد به مرو منتقل نمود. 

مأمون برای اینکه به دربار خود حشمت و موقعیت علمی بدهد، و از سوی دیگر از نارضایی طرفداران آل علی (ع) کم کند و جبران ستمگریهای گذشته را بنماید، به فکر افتاد حضرت رضا علیه‏السلام را از مدینه به مرو دعوت نماید. مأمون پس از مشورت با اطرافیان خود، مخصوصا فضل بن سهل که امور کشوری و لشکری را در دست داشت و مردی با هوش و استعداد بود، با اصرار و پافشاری از حضرت رضا علیه‏السلام خواست از مدینه به خراسان بیایند. نظر مأمون با این دعوت استواری پایگاه قدرت خود و شاید با کشاندن حضرت رضا (ع) به دستگاه حکومت وقت تضعیف موقعیت امام بود. مأمون خود مردی دانشمند و زیرک بود و بیش از همه به دانش وسیع و تقوا و فضیلت امام رضا علیه‏السلام آگاهی داشت. فضل ابن سهل نیز قدرت معنوی امام علیه‏السلام را می‏دانست و آگاه بود که آوازه‏ی دانش و پاکی و صفای فرزند پیامبر (ص) به سراسر جهان رسیده و زمینه‏ی روحی مردم برای قبول رهبری امام علیه‏السلام به حد کافی و مساعد فراهم شده است


ادامه مطلب

یکشنبه 21 شهریور 1389

زندگی نامه هشتمین امام

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :زندگی امام رضا ،

دهمین معصوم و هشتمین امام شیعیان حضرت علی بن موسی (ع) ملقب به «رضا» می‏باشد. 

حضرت رضا (ع) در روز یازدهم ذی قعده سال 148 هجری در مدینه چشم به جهان گشود. مادر بزرگوارش «تکتم» بود که او را «نجمه» نیز می‏نامیدند. 

پس از شهادت امام هفتم، حضرت موسی بن جعفر (ع) در زندان بغداد، به امر خدا و معرفی پدران بزرگوارش در سن 35 سالگی عهده دار مقام امامت و رهبری مسلمانان و نگهبانی و نشر معارف و حقایق اسلام گردید. 

حضرت ابوالحسن الرضا (ع) در آغاز امامت با هارون الرشید و پس از وی با پسرش امین و سرانجام با مأمون همزمان بود. 

محل اقامت آن حضرت مدینه بود و از آنجا به عراق و ایران آمد.

دوران امامت آن حضرت مجموعا 20 سال بود که ده سال اول مقارن خلافت هارون و 5 سال بعد با خلافت امین و 5 سال آخر با دوره خلافت مأمون در خراسان سپری شد، و سال شهادت حضرت رضا (ع) 203 هجری بوده است، بنابراین عمر شریف آن حضرت 55 سال می‏باشد. 


ادامه مطلب

یکشنبه 21 شهریور 1389

هجرت امام رضا به ایران

   نوشته شده توسط: سید داریوش باقری    نوع مطلب :هجرت امام رضا به ایران ،

وقتی کار امین پایان یافت و حکومت مامون استقرار پذیرفت. مامون ضمن نامه‏های متعدد از امام رضا(ع) خواست تا همراه بزرگان علوی به خراسان بیاید و چون با مخالفت امام رو به رو شد، پیکی برای انتقال امام رضا(ع) روانه مدینه کرد.

صدوق از محول سجستانی نقل می‏کند: زمانی که پیکی برای بردن امام رضا (ع) به خراسان وارد مدینه شد، من آنجا بودم. امام برای خداحافظی از رسول خدا (ص) به حرم آمد. او را دیدم که چندین بار از حرم بیرون آمده، دوباره به سوی آرامگاه رسول خدا(ص) بازگشت و با صدای بلند گریست. من به امام نزدیک شده، سلام کردم و علت این امر را جویا شدم. امام در جواب فرمود: «من از جوار جدم بیرون می‏روم و در غربت از دنیا خواهم رفت...»

حسن بن ‏علی وشاء نقل می‏کند که، امام به من فرمود:

وقتی خواستند مرا از مدینه بیرون ببرند، اعضای خانواده‏ام را جمع کردم و دستور دادم برایم چنان گریه کنند که صدایشان را بشنوم. سپس میان آنها دوازده هزار دینار تقسیم کردم و گفتم: من دیگر به سوی شما باز نخواهم گشت.

مامون دستور داد امام رضا (ع) را از مسیر بصره، اهواز و فارس به مرو ببرند. چون بیم آن داشت اگر امام از راه کوفه، جبل و قم حرکت کند، مهرورزی شیعیان شهرهای فوق، حکومت مامون را به خطر اندازد. «تاریخ قم‏»، که از کهن‏ترین کتب موجود جهان تشیع است، هجرت امام رضا(ع) را چنین نقل می‏کند:

«... مامون رضا را از مرو به مدینه در صحبت رجاء بن‏الضحاک به راه بصره و فارس و اهواز [به طوس آورد] و از برای او در آخر سنه ماتین بیعت ‏به ولایت عهد بستند و امام علی بن‏ موسی الرضا علیهما السلام را به طوس زهر داد و روز دوشنبه، شش روز از ماه صفر مانده، سنه ثلاث و ماتین مدفون آمد و عمر او چهل و نه سال و چند ماه بوده است، و مدت ولایت عهد دو سال و چهار ماه و قبر و تربت او به دیهیست از دیههای طوس که آنرا سناباد می‏خوانند، به نزدیک نوقان در سرای حمید بن ‏عبدالحمید الطائی الطوسی در پهلوی رشید...».

هجرت امام رضا (ع) یک مهاجرت سیاسی اجباری بود که در سال 200 هجری به دستور خلیفه وقت انجام شد.


ادامه مطلب

تعداد کل صفحات: 2 1 2